–राम शरण देउजा
देशमा ३५ वर्षमा केही भएन भन्ने निराशा बाँडनु भन्दा ३५ वर्ष भित्र बनेका आधारलाई बुझ्ने समय हो यो । यो कुरा हामी सबैले स्वीकार गरेनौ भने गन्तव्यमा पुग्न सकिदैन र पक्कै देश बन्न सक्दैन होला । समस्या केही छैन सबै भएका छन पनि होईन, समस्याहरु छन् । हामीले भने जस्तो, सोचेको देखेको जस्तो र कल्पना गरेको जस्तो सबै कुरा भएको छैन । कतिपय सपना अधुरा छन्, कतिपय योजना अपूर्ण छन् र कतिपय आशा र कल्पनाहरू अझै प्रतीक्षाको सुची मै छन ।
परिवर्तन एक पछि अर्को, अर्को पछि अर्को, पुग्यो भयो भन्ने हुन्न जस्तो लाग्दछ । तर पनि यो पिडा भने अस्वाभाविक होइन, यो गुनासो अनुचित होइन । तर, यति भन्दैमा देशमा ३५ वर्ष केही पनि भएन भन्नु यो राष्ट्रले अहिले सम्म तय गरेको यात्रा, संघर्ष र उपलब्धिको अपमान गर्नु हो । यो हजारौं इमानदार राजनीतिज्ञ प्रतिको अपमान हुनेछ । ती हजारौं सहिद र अग्रजहरुको योगदानको अबमुल्यन हुनेछ ।
ती नागरिकहरूको धैर्यलाई अस्वीकार गर्नु हुनेछ, जसले अनेक कठिनाइका बीच पनि देशप्रतिको विश्वास त्यागेनन जसले यहि बसि देशको माटो ओल्टाए पल्टाए । आज हामीले जुन सडक प्रयोग गरिरहेका छौं, त्यो बाटो आफैँ बनेको हो ? आज जुन पुल वारपार गरेर हामी हिडिरहेका छौ त्यो पुल निर्माण गर्न कसैको श्रम परेको छैन ? आज जुन विद्यालय, अस्पताल, सडक, विद्युत, सञ्चार र पूर्वाधारहरूको उपयोग हामिले गरिरहेका छौ के यी सबै कुनै जादुले वा आफै खडा भएका वा बनेका हुन ? यी सबै बन्नुको पछाडी धेरैको समय, प्रयास र निरन्तर संघर्ष मिसिएको छ ।
हामिले विश्वका सम्पन्न मुलुक अमेरिका, चीन, जापान, दक्षिण कोरिया, सिंगापुर, मलेशिया, अष्ट्रेलिया यी कुनै पनि मुलुक रातारात बनेका होइनन्। ती मुलुकहरूका जनताले दशकौं संघर्ष गरे, कयौ असफलता भोगे र उच्च मनोबलका साथ निरन्तर अगाडि बढिरहे । उनीहरू पनि कहिल्यै समस्या विहीन थिएनन् । उनीहरू पनि कहिल्यै पूर्ण थिएनन् । तर उनीहरूले धैर्य राखे, निरन्तरता कायम राखे र आफ्नो यात्रालाई विश्वासका साथ अगाडि बढाए र सफलता हात पारे ।
……………….देश केवल सरकारको प्रयासले मात्र बन्दैन । देश बनाउन जनताको विश्वास पनि चाहिन्छ । देश केवल आलोचनाले मात्र चल्दैन, देश हामी सबैको योगदानले मात्र बन्दछ । देश केवल असन्तोषले मात्र परिवर्तन हुँदैन । देशमा परिबर्तन आशा र संकल्पले मात्र सम्भव छ ।……………….
विकास भनेको कुनै राती सोचेर कल्पना गरेर ‘छु मन्तर’ गरे झै भोली बिहान तयार हुने कुनै चमत्कार होइन । विकास भनेको एउटा निरन्तर प्रक्रिया हो । आज रोपिएको बीउमा भोलि नै फल लाग्दैन, फल लाग्न त्यसलाई समय लाग्छ, मल चाहिन्छ, स्याहार सुसार र संरक्षण चाहिन्छ, धैर्य चाहिन्छ । तर हामीले ति बीउ रोप्ने हातलाई निरुत्साहित गर्यौं भने, हामीले कहिल्यै फल पाउन सक्दैनौं यो चाहिँ सत्य हो ।
हामीले विगतको ३५ वर्षलाई केवल अपूर्णताको दृष्टिले मात्र होइन, सम्भावनाको आधारको रूपमा पनि हेर्नुपर्छ। यो ३५ वर्षले हामीलाई एउटा स्पष्ट दिशा दिएको छ, एउटा आधार दिएको छ, एउटा सम्भावना दिएको छ । आज पनि धेरै कुरा गर्न बाँकी छ, धेरै सपना पूरा गर्न बाँकी छ। तर त्यो असम्भव पनि छैन । तर हामीले निराशा छोडनु पर्दछ, विश्वास जोगाउनु पर्दछ । हामीले नकारात्मकता र अराजकता होइन, सजगता र बनाउने हुटहुटी रोज्नु पर्दछ ।
देश केवल सरकारको प्रयासले मात्र बन्दैन । देश बनाउन जनताको विश्वास पनि चाहिन्छ । देश केवल आलोचनाले मात्र चल्दैन, देश हामी सबैको योगदानले मात्र बन्दछ । देश केवल असन्तोषले मात्र परिवर्तन हुँदैन । देशमा परिबर्तन आशा र संकल्पले मात्र सम्भव छ ।
त्यसैले, आजको आवश्यकता निराशा फैलाउनु होइन, विश्वास जगाउनु हो । विगतलाई पूर्ण अस्वीकार गरेर, केही भएन भनेर निरासा कसैको ठाउकोमा थोपरिदिएर देश बन्दैन । यो देशले नवीन देश बन्ने यात्रा थालनी गरिसकेको छ। यो यात्रा अझै अधुरो छ, तर यो यात्रा रोकिएको छैन । यो देश बन्दैछ, बनिरहेको छ र अझ सुन्दर बन्नेछ । दोष कसैको टाउकोमा नथोपरी हामी सबैले छातिमा हात राखेर म म भन्दै यदि हामी सबैले बिश्वासका साथ सामुहिक यात्रा तय गर्ने हो भने देश बन्न कसैले रोक्न छेक्न सक्दैन ।
र यो पनि…………
महासंघलाई पारदर्शी,उत्तरदायी र समावेशी संस्थाको रुपमा विकास गर्ने नेतृत्वको अवश्यकता छ !!!
रुग्ण आयोजनामा निर्माण व्यवसायीलाई मात्र दोषी करार किन सरकार ?
पुर्वाधार क्षेत्रको विद्यमान ऐन कानुन परिमार्जन हुनु आबश्यक छ
राज्यले पुर्बाधार बिकासमा नीजि क्षेत्रसंग सहकार्य र साझेदारी गर्नु अहिलेको पहिलो आबश्यकता